Talis de Onbekende

„Sein, das verstanden werden kann, ist Sprache.“ – Gadamer

In begrijpen speelt meer dan alleen taal een rol. Ook ieder zijn persoonlijke geschiedenis en traditie met de daarbij horende interpretaties en vooroordelen spelen hierin mee. Waar vooroordelen vaak een negatieve lading hebben, kunnen ze volgens filosoof Gadamer juist positief zijn. Ze geven een basis om betekenis te zoeken en te begrijpen. Hij benadrukt tegelijkertijd het belang van bewustzijn van het hebben van vooroordelen en het vermogen om ze kritisch te evalueren en indien nodig aan te passen om een meer open en veelzijdige interpretatie te bevorderen.

“Als je erkent dat je vooroordelen hebt, opent dat de mogelijkheid om ze te bevragen en ze uit te dagen door jezelf vaker te confronteren met het onbekende.” - Eddo Evink

Met Talis de Onbekende willen we de toeschouwer stimuleren eigen interpretaties en vooroordelen te bevragen. Durft de toeschouwer een interactie aan te gaan met het onbekende en te luisteren naar een onverstaanbare taal?

Talis de Onbekende is opgebouwd uit eindeloze trappen en doorkijkjes van hout in een poederachtige, zand kleur dat doet denken aan de bouwstenen van ooit. De mensachtige figuur draagt blauwe speakers van staal die een verhaal vertellen in een bijzondere taal. De gesproken taal, variërend in volume, inhoud en verstaanbaarheid, vraagt om aandacht en geduld om écht begrepen te worden.

Wat doet deze bijzondere ontmoeting met de toeschouwer wanneer deze de zaal weer verlaat; voelt de toeschouwer waardering, zijn er nieuwe inzichten of is er zelfs sprake van begrip? Of voelt de toeschouwer juist spijt dat hij niet lang genoeg de dialoog is aangegaan met Talis de Onbekende om écht te begrijpen?

*Gadamer was een Duitse filosoof, geboren in 1900 en overleden in 2002. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste denkers van de hermeneutische traditie, die zich bezighoudt met de theorie van interpretatie.

*Eddo Evink is hoogleraar Filosofie van techniek, media en cultuur aan de Faculteit Cultuurwetenschappen van de Open Universiteit. 

Malpie • de Vrimde

MALPIE • de Vrimde verbeeldt een mogelijk toekomstig scenario, waarbij de natuur wederom in haar kracht komt te staan en de vermeende alleenheerschappij van de mens bevraagt. MALPIE • de Vrimde oogt hoekig, statisch, geeft en beweegt niet mee. Of toch? Hij lijkt van zijn plek te willen komen, maar hij komt niet écht in beweging. Hij lijkt vastgeroest in zijn te langzame poging om…om wat? Om in actie te komen? Of staat hij op het punt om van iets weg te
lopen? Hoe dan ook staat hij tergend stil. Tegelijkertijd geeft hij ruimte aan dieren en planten. Of is deze ruimte opgeëist door de natuur zelf?

Materialen

• Staal gecoat
• Organisch materiaal
(dood hout, mossen ed.)

THE BUG • in nature

THE BUG • in nature is op het eerste oog de mestkever. Zijn leefgebied is de paarse heide, het mulle zand en het bos op de Heitje Scheleberg. Hij consumeert maximaal van de natuur, maar levert er iets belangrijks voor terug namelijk een rijke, vruchtbare voedingsbodem. Wij mensen consumeren de natuur ook als zijnde een onuitputtelijke bron. De vraag is; wat krijgt de natuur terug van óns? Is de werkelijke BUG (programmeerfout) in de natuur dan niet juist de mens?

Het Torentje

Het Torentje is een onderzoek naar autonomie en kwetsbaarheid in de kunst. Als kunstenaars trekken we ons vaak terug in ons atelier: een veilige, afgesloten ruimte waar we het diepste van binnen ongegeneerd en onbezorgd naar buiten laten stromen. Contact met de buitenwereld waar we afhankelijk zijn van de oordelen van onder andere curatoren, beleidsmedewerkers, fondsen en toeschouwers is op z’n zachts gezegd intimiderend. De talloze oordelen en meningen die bepalend zijn voor onze toekomst als kunstenaar, doet de kunstenaar twijfelen, wankelen en motiveren om weer door te gaan, want we kunnen niet anders. Toch? Door op pad te gaan, stellen we onze autonomie op de proef en maken we hem zichtbaar aan de buitenwereld.

De installatie fungeert als mobiel atelier en als kunstwerk dat op zich zelf staat door onze voortdurende aanwezigheid. De humoristische absurditeit: een klein torentje op wielen, bewoond door kunstenaars, maakt het werk licht en toegankelijk, terwijl het onderliggend thema indringend is:

hoe autonoom is de autonome kunstenaar werkelijk?